Geschiedenis
Rudolf Steiner ontwikkelde in het begin van de 20e eeuw een pedagogie die een antwoord zocht op de eenzijdig opvoeding van die tijd. Veel is er in die tijd veranderd. Veel creatiefs is ook binnengestroomd in het reguliere onderwijs. Desalniettemin dreigt het onderwijs tegelijkertijd eenzijdig cognitief te worden. Met name het jonge kind van 0-7 jaar is hiervan het slachtoffer. De Waldorfscholen hebben zich dan ook aangesloten bij The Alliance for Childhood. Een internationale beweging die opkomt voor de ontwikkeling van het jonge kind door middel van spel in alle vormen, waaronder het vrije spel.
Waarom noemen we Waldorfscholen in Nederland eigenlijk ‘Vrijescholen’? Die naam heeft een bijzondere geschiedenis.
Aan het begin van de 20e eeuw wilden deze scholen onafhankelijk zijn van de overheid. Ze kozen ervoor geen overheidssubsidie te ontvangen, zodat leerkrachten vanuit hun eigen deskundigheid en pedagogische inzichten konden bepalen wat kinderen nodig hadden om zich optimaal te ontwikkelen.
Het woord ‘vrij’ heeft sindsdien nogal eens voor verwarring gezorgd. Sommige mensen denken dat kinderen op een Vrijeschool alles zelf mogen bepalen. Maar dat is zeker niet het geval.
Vrijheid betekent binnen ons onderwijs niet dat alles zomaar kan of mag. We geloven juist in een omgeving waarin kinderen zich kunnen ontwikkelen dankzij duidelijke kaders, wederzijds respect en goede omgangsvormen. Daarbij vinden we het belangrijk dat leerlingen actief betrokken zijn en dat er een levendige wisselwerking ontstaat tussen leerkracht en leerling.
Vrij van overheidsbemoeienis zijn we ook al lang niet meer. Sterker nog we gaan de dialoog met de overheid graag aan.
In Nederland zijn circa 80 Vrijescholen, verspreid over het hele land. Daarnaast zijn er overal in de wereld vrije scholen, ook wel Steinerschools of Waldorfschools genoemd.
